Ik en mijn Lada

Een rapport van enkele uurtjes zonnebaden aan de oevers van de Moskva.

Langs de Neskoetsjny Sad, het bos achter het Gorki Park, loopt de Moskva. De rivier is een honderdtal meter breed en stroomt tussen de granieten kaaien. Aan het stukje Moskva tussen de brug van de derde stadsring en de brug waardoor de metro de rivier oversteekt strekt zich een glooiend grasperkje uit, dat afdaalt tot aan de kaai.

In dat grasperkje lig ik nu, tussen de kniehoge grassprieten, klaver en paardebloemen. Naast me ligt het fietsje van mijn zoon, opklapbaar en met kleine wieltjes. Mijn rijtuig. Rondom me het gedonder van de twee bruggen. Langs de ene kant goederentreinen die over de brug van de derde stadsring rijden en langs de andere kant de metrobrug. De metro houdt elke drie minuten piepend halt in een beglaasde tunnel, recht boven het water. Door het glas van de tunnel zie je kleine mensjes staan wachten op het platform. Op de rivier vaart af en toe een boot voorbij. Een boot met toeristen. Bovenop de boot staat een plakaat met opschrift “rondvaarten, banketten, cruises”. Verder het geluid van stemmen, fietsen en traag voorbijrijdende wagens. Heel het grasperkje is bevolkt met blote bovenlijven.
Op de borduurstenen van de kaai, grenzend aan het water, zit een groepje gepensioneerden, in bikini’s en onderbroeken. Met allerlei petjes op hun hoofd. Soldatenpetjes, visserspetjes, baseballpetjes. Ze zijn bruin, alsof ze net terugkeren van het Zuiden. Op de borduurstenen hebben ze handdoeken uitgespreid en in een plastic zak op de grond staat hun picknick. Ze voeren levendige conversaties. Eén van de gepensioneerden is zijn vislijn aan het inpakken. Een ros jongetje met een rosse broek gooit steentjes in het water.

Een twintigtal meter van me af zit een meisje te praten in haar GSM. Ze ligt in het gras en draagt enkel een tanga. Haar blote borsten trekken de aandacht van twee winters geklede Arabieren, die voorbij wandelen en verwonderd achterom kijken. Daarna gaan ze zitten op de borduursteen, rechtover mij, en staren ze vanuit de verte naar het meisje, dat ondertussen de kerels in de mot heeft. Ze wandelen terug en houden halt ter hoogte van het meisje. Eén van de Arabieren steekt nerveus een sigaret op. Af en toe kijken ze naar de borsten. Het meisje wordt vervoegd door een vriendin. De Arabieren vervolgen hun wandeling.

De hemel is blauw, met grote witte cumulussen. Achter me ligt het bos, voor me, aan de overkant van de rivier, het stadion van Loezjniki. In de verte torent de koepel van het Andrejevski klooster uit boven de bomen, net als de twee torens van de Academie der Wetenschappen, met hun absurde vergulde buizenconstructies op het dak, in de volksmond “de gouden hersenen” genoemd.

De Arabieren zijn teruggekeerd. Dit keer passeren ze langs de bovenkant van het grasperkje, voor een beter overzicht. Terwijl ik dit schrijf, passeert een gepensioneerde in een grijze onderbroek, een blauw petje en een erectie. De helft van de gepensioneerden heeft ondertussen al gezwommen. Ze hebben veel plezier. De lucht begint te ruiken naar houtskool. Het is tijd voor een sjaslik. Verder zijn er wandelaars. Koppeltjes, met en zonder kinderen, beginnende rollerbladers die met moeite op twee benen staan en fietsers.

De Arabieren keren terug, dit keer met zijn drieën. Zonder schroom staren ze naar de twee grieten, die zich klaarmaken om te vertrekken. Met al even weinig schroom trekken ze hun jeans over hun billen. De Arabieren lijken wel klaar te komen in hun warme winterse broeken. Wanneer de meisjes aan hen voorbij lopen - de Arabieren stonden strategisch gepositioneerd - roept de dapperste van het drietal er iets naar, maar hij krijgt geen antwoord. De meisjes zijn nauwelijks gepasseerd of de Arabieren schuiven hun achterste van de kademuur en gaan er achteraan, als krokodillen achter hun prooi.