Ik en mijn Lada

Ik zat voor het eerst in een Lada tijdens de lagere school. De moeder van één van mijn klasgenoten voerde mij
en mijn gebuur, die ook in mijn klas zat, naar huis. Ze reed met een Lada 2101. Een mosterdkleurig ding met
zetels uit similileer. Ik vond er maar niks aan.

Dat waren de jaren tachtig. Toen was een Lada iets beschamends, zoals gaten in je kousen. Voor anderen was
het een politiek statement. Iets voor Sovjetnostalgici. Voor saloncommunisten.

De vader van mijn klasgenoot was een saloncommunist (dat is althans mijn vermoeden). Hij rookte Gitanes
zonder filter en deed geen sport zoals mijn ouders. Op tuinfeestjes in de zomer had hij steeds veel te vertellen, want
hij was een journalist. Hij kwam uit een andere wereld, de echte wereld, en hij maakte politieke statements: zijn
vrouw reed met een Lada.

Hij had het slim bekeken. Zelf reed hij met een Renault.