Ik heb in mijn leven één keer in een Ferrari gezeten, een 328. Gedurende vijfhonderd meter, net genoeg om op te
trekken tot honderd per uur en rechtsomkeer te maken. Een korte rit, zoals op een kermisattractie.
De wagen was van een aangetrouwde neef die bij mijn ouders langskwam op beleefdheidsbezoek. Hij was een man
van weinig woorden. Zijn Ferrari ‘did the talking’. Het was mooi weer en iedereen stond rond het rode monster
geschaard, met een glas Martini dry in de hand. Om beurten maakte de neef met elk van ons een ritje. Tot aan de
brug en terug.
In een Ferrari zit je als in een gokart. Laag bij de grond. De zetel spant zich rond je lijf. Je voelt je als een
kosmonaut in een ruimtecapsule. Mijn neef zei tegen mij: “Hou je vast.” Hij duwde de gaspedaal in. Ik werd de
zetel in gedrukt. Het kermisgevoel kwam terug. De rit was veel te snel voorbij.
Met mijn Lada probeer ik dat gevoel ook af en toe te bereiken. Dat lukt het best in tweede versnelling, tussen 2500
en 3500 toeren per minuut. Van dertig tot vijftig kilometer per uur.
2 Reacties
Ik heb nog nooit op een motorfiets gezeten. Lijkt me een gevaarlijke aangelegenheid. Zeker wanneer het sneeuwt.
Al eens de aankoop van een MZ overwogen? Betaalbare Russische snelheidskick. Of een opgevoerde Tatra?