Grofweg kan je de stadsbevolking indelen in drie kategorieën: arbeiders, zelfstandigen en klerken. De arbeiders staan op rond zes uur en gebruiken voornamelijk het openbare vervoer. De zelfstandigen hebben geen uurrooster, zij werken 24/7. De klerken lopen rond in een zwart plastic windjakje, dragen een goedkoop nylon hemdje en een das van 33 roebel (3 voor 99).
De kleur van hun broek varieert van licht kaki tot donker kaki. Ze lopen licht voorovergebogen en zijn mager, uitgemergeld. Aan hun hand bungelt een zwart boekentasje uit namaakleer, met een detectiveromannetje, een banaan en twee zakjes oploskoffie (cappuccino met vanillesmaak van het merk Mc Coffee). Ze zijn bleek en hun gezicht zit onder de rode vlekken. Allergieën, schimmels en zenuwziekten.
Deze mensen krijgen het zwaar te verduren. Een arbeider kan zich ergens op afreageren: hij gooit een hamer op de grond of boort wat extra gaten waar het niet hoort. De klerk is een binnenvreter. Enkel kantoorintriges brengen soelaas. De zwakste wordt buitengepest. Dat is zo op kantoor. Het kanaliseren van agressie. De hele dag zit hij in een hokje, tussen de vibraties van neonlampen en de straling van zijn monitor. Zonder zonlicht, als een mijnwerker in een mijnschacht.
Een keer per week ga ik tanken met mijn Lada en rij ik door de wijk tussen de Bolsjaja Jakimanka en de Moskva. Meestal is dat na zes uur, wanneer de bedienden uit de kantoorgebouwen komen gestroomd. De buurt is een eilandje met opgekalefaterde 19de-eeuwse gebouwen, omgebouwd tot moderne kantoren voor allerlei multinationals, banken en voorspoedige telecombedrijven. Het loon van de gemiddelde klerk in deze wijk ligt enkele malen hoger dan dat van de rest van de Moskouse kantoorpopulatie.
Wat het uiterlijk betreft verschillen de plaatselijke klerken van bovengenoemd prototype. Kantoorzombies noem ik ze. Ze zien er tweedimensioneel uit, alsof ze uit het laatste nummer van Vogue zijn geknipt: het perfecte kapsel en de perfecte kleren. Alsof het architectenbureau dat de wijk heeft gerenoveerd naast de gebouwen ook de mensjes uit de maquette heeft nagebouwd. Maar er is iets fout met hun gelaatsuitdrukking. Ze zien er bezorgd uit. Vermoeid. Opgejaagd. Net als de klerk in zijn zwarte windjakje. De huidziektes camoufleren ze zorgvuldig met dure crèmes.
6 Reacties
Oei, kwaliteitscontrole. Als we daar maar niet allemaal aan moeten.
http://bijzinnen.com
Ik zet in op de zelfstandigen, maar ik hoop stiekem op de kantoorzombies. Omdat die, vooruit, beetje makkelijke typering dan aan lading wint.
Potloden slijpen is mijn specialiteit. Ik slijt mijn broeken op een kantoorstoel en mijn dagen onder kunstlicht. En om Michel een plezier te doen (en meteen ook mezelf), zal ik binnenkort een poging doen een wat minder makkelijke typering te geven. Blijkbaar ben ik de enige die gemakkelijke typeringen plezant vind. En overigens: wanneer het hier een tijdje stil is ben ik bezig aan iets langers, dat ik niet op één dag kan schrijven. Als er dan na een week niets verschijnt, of enkel een kort stukje, dan wil dat zeggen dat ik het de vuilbak in het gekieperd.
En ik wel van de drie valt u?
Dat moet niet moeilijk te raden zijn.
Eén Trackback
[...] Voor mijn volgende liedje baseer ik mij op een oud postje van mij, kantoorzombie. [...]