Ik kies steeds voor de verliezer. Aan winnaars heb ik een aangeboren hekel. Een winnaar, dat is een
onsympathiek figuur. Ik heb een David en Goliath obsessie. Mijn Lada maakt hier deel van uit, want dat is een
wagen die moet opkijken tegen concurrenten met een technologische voorsprong van dertig jaar.
Rusland maakt er
ook deel van uit, om dezelfde reden. Heel mijn leven staat in het teken van deze obsessie, maar hierover later.
Ik heb het niet voor competitie. Voor voetbal bijvoorbeeld, en sport in welke vorm dan ook. Buiten snooker. En
dan nog koos ik vroeger steeds voor Jimmy White, met zijn kale plek op het achterhoofd — uitgebrand door
gloeiende televisielampen — die steeds op het laatste moment werd verslagen. Met stijl verliezen lijkt me nog steeds
beter dan lelijk winnen, zelfs mooi winnen vind ik moreel onverantwoord. Heeft het met mijn Belg zijn te maken?
Ik hoop van niet. Ik ben er nog niet uit, maar het is een interessant gegeven. Een gegeven uit de plots van
hollywoodfilms. Daar wint ook steeds de underdog. Of toch vaak. Misschien heb ik teveel teevee gekeken tijdens
mijn jeugd. Je hebt mensen die het ‘winnaar’ zijn uitstralen. Brede kaakbeenderen en witte tanden. Niet dat een
loser per se een bek vol rotte tanden moet hebben en een kinnetje de grootte van een adamsappel, maar toch.
Het is een teken aan de wand. Ik krijg kippevel van winners. Van hun gebrek aan humor (ze kennen alleen
bloeddorstig cynisme) en hun onwrikbare zelfzekerheid. Waar is de scepsis? Dit is een uitroep: “Waar is de scepsis,
godverdomme?!”
Mijn Lada is mijn David. Zelfs deze auto ben ik niet waard, dacht ik gisteren toen ik de parking afreed. De
mechanicien die hem had gerepareerd keek me beschuldigend aan toen hij me de sleutels overhandigde. Ik moest
mijn band vervangen rechtsvoor, zei hij, want die lekte. Waarom had ik dat nog steeds niet gedaan? En ja, hij had
mijn reservewiel opgepompt, want dat slingerde leeg rond in de kofferbak. Nieuwe ruitenwissers moest ik ook
kopen, want de huidige waren tot op de draad versleten. Ik kon mijn voorruit ernstig beschadigen. Bovendien had
hij mijn auto een wasbeurt gegeven. Zes maanden Moskous straatvuil weggeschrobd. Wat een held!
Met dankbaarheid nam ik de beschuldigingen in ontvangst. Een goed mechanicien is als een strenge
vader.
3 Reacties
Eeuuh, ik ben niet heel bijbelvast, maar ik meen me te herinneren dat David de winnaar was. Wat betekent dat voor uw Lada?
Ik ben ook niet heel bijbelvast en nu je het zegt: David heeft inderdaad gewonnen. Een optimistische noot om mijn dag mee te beëindigen.
Dat zijn prachtige daden Klaus! Kiezen voor de underdog! Uit een nestje jonge poezen nam ik ook altijd de scheelste eruit! Ah ja, die kon ik meestal niet weerstaan. Ze kunnen je namelijk zo onschuldig aankijken… Zo waren er ook vogeltjes met gebroken vleugels die wij probeerden op te lappen. Dagenlang voederen met veel liefde en dan - oh ironie - tijdens het vrijlaten van het arme beest, moeten ontdekken dat hij ergens achter de tuinmuur sukkelde, de straat op, richting lantaarnpaal. En wij maar ons best doen…Zo heb ik eens een kikker - ach ja, laat maar…