Ik en mijn Lada

Volodja gaat elke vrijdagavond met zijn staffordshire terriër op stap. Naar het parkje. Daar verzamelen zich de hondeneigenaars van de buurt, Vitjok, Sasja en Eldar.

Vitjok met zijn dobermann Ringo, een doodsgevaarlijk beest. Vitjok is steeds rood aangelopen en maakt zich kwaad om het minste foutje dat zijn hond maakt, zeker wanneer hij een kunstje wil tonen aan zijn vrienden en zijn hond er een zootje van maakt. Dan loopt al het bloed naar zijn gezicht en geeft hij zijn hond een schop zodat het beest huilend begint te trekken aan de leiband om uit de actieradius van Vitjoks been te geraken.

Sasja heeft een witte bull terrier, Rosie. Het beest trekt als twee druppels water op zijn baasje. Sasja draagt steeds witte teeshirtjes met een pakje L&M in de mouw gerold, die als een kous rond zijn gespierde bovenlijf spannen. Al zijn vrije tijd brengt hij door achter een zelfgemaakt fitnesstoestel, dat ze met enkele vrienden bodybuilders bij elkaar hebben gelast uit oud ijzer en afgedankte radiators.
De poten van zijn hond zijn twee keer dikker dan normaal, terwijl de halsspieren zodanig zijn ontwikkeld dat het beest nauwelijks nog met zijn nek kan draaien.
Maar het kan meer dan vijf minuten aan een stok hangen. Sasja houdt de stok, een stuk van een oude ijshockeystick, vast met beide handen en de hond springt omhoog en klemt zijn kaken vast in het zachtgekauwde hout. En dan wedden de anderen onder elkaar wie het eerst zal moeten loslaten: de hond of zijn baasje. Na enkele minuten beginnen Sasja’s armen te trillen onder het gewicht en het gekronkel van de hond. Zijn tanden knarsen en de pezen van zijn nek staan onder hoogspanning. De hond kronkelt wilder en wilder en schuim spat in het rond. Dan gebeurt het volgende: ofwel laat Sasja met een luide vloek de stok los en gaat de hond ermee aan de haal, ofwel houdt de hond op met kronkelen en laat de stok los, maar dat is niet vaak het geval. Meestal staat Sasja te hijgen, met de handen steunend op zijn knieën, en krijgt hij schouderklopjes van zijn vrienden.

Eldar heeft een Afghaanse windhond die niet veel kunstjes uithaalt. Hij gaat er om de twee weken mee naar de coiffeur en zijn vriendin breit er kostuumpjes voor. Eldar is steeds goed bij kas, anders zou hij in dit groepje hondenfanaten niet worden getolereerd. Voor hem is een hond zoiets als een Mercedes of een gouden horloge. Een hebbedingetje dat niet noodzakelijk iets moet kunnen. Voor de anderen komt dat ‘kunnen’ echter op de eerste plaats. In het parkje klinkt constant het geroep en het gefluit van de drie, die hun honden geen moment rust geven. De beesten moeten stokken achterna lopen, elkaar in de haren zitten, hoogterecords springen… Tijdens de training loop Eldar op zijn gemakje naar het nachtwinkeltje van de Georgiër, een barak opgetrokken uit metalen buizen en witte PVC platen, om flesjes bier en gedroogde vis.

Zo brengt het viertal de vrijdagavond door. En ze vervelen zich geen moment.

Vorige vrijdag kwam er een vijfde man opdagen. Het was een kerel van rond de vijfentwintig met een Duitse scheper. Hij begon zijn hond te trainen op het territorium van de vier. Op hun territorium, of wat zij als dusdanig beschouwden. Zonder om toestemming te vragen. Ze keken alle vier ontevreden zijn richting uit en hielden hun grommende honden vast bij het nekvel.

Volodja bestudeerde de kerel. Hij zag er netjes uit. Hij droeg vlekkeloos witte sportschoenen, een gladgestreken jeans en dito beige hemd. Hij was gespierd, maar niet van het vele trainen, zoals Sasja, maar van een heel leven fysieke arbeid. Geen grammetje vet. Soepel als een springveer. Zijn haar was gemillimeterd en enkel vooraan iets langer. Elk lokje op zijn voorhoofd was zorgvuldig met een likje gel gemodelleerd. Een ideale eigenaar van een Duitse scheper. Iemand die houdt van orde en gezag. Volodja merkte dat de hond uitstekend was getraind.
Hij stond op het punt om de kerel te roepen, er een gesprek mee aan te knopen en hem uit te nodigen het groepje te vervoegen, toen Vitjok de halsband van de razende Ringo loskoppelde.
“We gaan eens wat plezier maken,” zei Vitjok.

Als een pijl uit een boog schoot Ringo de richting uit van de Duitse scheper en enkele ogenblikken later waren beide honden aan het rollen in het gras.