Mijn stuur is een cirkel met een streep door, zoals het verkeersteken dat zegt dat je weer sneller mag gaan rijden. Het is
dun, zoals dat van een oude vrachtwagen, de dikte van een hoepel. In de ribbels aan de achterkant passen je vingerkootjes, om een goede grip te garanderen.
In het middenstuk zit de toeter gemonteerd. Het verbindt de hoepel met de stuurkolom. Het middenstuk is aan de uiteinden
smal, om naar het midden toe te verbreden: een smalle, langwerpige amandel. Er binnenin zit een gechromeerde, kleinere
amandel, met afgestompte uiteinden. Wanneer je drukt op één van de uiteinden, gaat de toeter.
De toeter is bekleed met een nog kleiner amandelvormig kussentje, eveneens met stompe uiteinden (het matrosjka-effect: in
één popje zitten tien verkleinde kopijen ervan). Het kussentje is vervaardigd uit hetzelfde zachte rubber als de
elleboogsteunen en versierd met het Lada-logo. Het Russische excuus voor een airbag. Bij een frontale botsing loop je voor de
rest van je leven rond met de afbeelding van een drakkar op je voorhoofd. Een drakkar met gebolde zeilen. Die waarmee Rjoerik
de Varjaag het ongetemde Rusland is binnengevaren.
Maar waarover ik het wil hebben is de versiering links en rechts van de drakkar. Een soort van geabstraheerde klimop, als
het houtsnijwerk waarmee de dakgoten van de houten huizen in het Russische hoge Noorden zijn versierd. Een romantische
fantasie die je normaal in auto’s, produkten van de technologie, niet aantreft. De klimop lijkt het geesteskind van een
designer met twintig jaar goelag achter de kiezen. Van een tekenende trucker. Een liefhebber van plastic bloemen.
De tekeningen zijn de discrete Russische bijdrage aan deze Fiat 124-kloon.
Het is de prelude voor verdere, minder onschuldige, ja zelfs barbaarse aanpassingen aan dit model, zoals het vervangen van
de ronde lampen door vierkante lichtbakken en het hertekenen van de ronde zijschorten in hoekige platen, waardoor de wagen
trekt op een blik corned beef.
En dan zwijg ik over de achteruitkijkspiegels en de nieuwe bumpers — grauwgrijze balken — en over het interieur, dat de
passagier terugwerpt in het fantasie- en perspectiefloze Brezjnjevtijdperk.
Eén Reactie