Ik en mijn Lada

Een Moskouse buitenwijk in 1975. Drie appartementsblokken van zestien verdiepingen staan te bakken in het
late zonnetje. Ze zijn nog maar pas gebouwd, uit witte betonnen panelen. De linkerblok lijkt groter dan de rechter,
het vluchtpunt ligt rechts, een twintigtal centimeter buiten het boek ‘Moscou’, een groot fotoboek voor op de
salontafel, een reissouvenir uit het communistische Rusland.

Boven de blokken drijft een pluimige wolk, plat van onder en met kameelbulten. Voor de rest is de hemel
blauw. Een warme zomerdag, opgeklaard na een stortbui.

Rechts in beeld, tussen het groen van de bossen staan enkele oude kerken, witgekalkt en met blauwe,
ajuinvormige koepels. Op de voorgrond staan verlichtingspalen, op regelmatige afstanden van elkaar. Tussen de
verse, pikzwarte asfalt liggen grasperkjes. Langs de wegen staan rijen versgeplante boompjes, gestut met houten
paaltjes. Op de voorgrond slingeren restanten van de bouwwerf: in een grasperkje ligt een hoop ongebruikte
betonblokken. Het gras is kapotgereden door trucks met betonmolens. Helemaal in de rechteronderhoek van de
foto staaat een wagonnetje, waar bouwvakkers in de winter hun handen komen warmen. Op het verse asfalt liggen
twee grote plassen: het heeft net geregend.

De foto ziet eruit als een makette voor een stedelijk bouwproject of als het decor van een speelgoedtreintje.
Plastic mensjes zijn met velpon op het gras en de trottoirs geplakt. Het gras is een laagje vilt gepoten op de
plastieken ondergrond. De struiken zijn gemaakt uit een sponsachtig groen materiaal. De mensjes zijn zo klein dat
de hobbyist ze heeft neergezet met een pincet. Met veel zin voor context en detail.

Aan de uitgang van de voetgangerstunnel stapt een oud vrouwtje. Ze draagt een zwarte regenjas, een bruine
hoofddoek en witte orthopedische schoenen. Rechts in beeld loopt nog een oud vrouwtje. Ze draagt een wit
hoofddoek en een mandje. Ze is papier mâché frambozen gaan plukken in het sponzen bos.

Verder staan her en der negen clusters wandelaars verspreid, van twee en drie personen.

Voor het middenste huis staan twee miniatuurautootjes: een rode Moskvitsj en een lichtblauwe Lada met volk
rond: een zondag. Mensen op bezoek bij familieleden die net een nieuw appartement hebben betrokken in de
nieuwe blok. Een driekamerappartement op de negende verdieping, met zicht op het bos. Toilet in de badkamer en
lage plafonds. Geen balkon. Het gerommel van de buren dat door de dunne muren dringt.

Ze hebben taart gegeten, versierd met rode, gele en blauwe bloempjes. De bloempjes zijn geboetseerd uit een
mengsel van margarine, suiker en kleurstof en de taart noemt “Sprookje”: twee lagen biscuit, gedrenkt in cognac
(als de banketbakker die zelf niet heeft opgedronken), met crème tussen. Ze hebben thee gedronken uit een
Oostduits porseleinen servies met bloempjes op geschilderd. De kinderen speelden in één van de nieuwe kamers,
nog niet bemeubeld en met de zure geur van acrylverf.

En nu is het vijf uur, tijd om naar huis te gaan. Heel beschaafd is het allemaal.

De familieleden stappen in hun wagen, de ene in hun rode Moskvitsj en de andere, van mannelijke lijn, in de
lichtblauwe Lada. Ze worden uitgewuifd door de eigenaars van het appartement, kleine plastic mensjes in kleren
uit bruine en grijze tonen en met een gezonde roze huid.