Ik en mijn Lada

En hier is de hele zwik, goed voor een equivalent van 166 Twitterboodschappen:

‘Was me dat een hartelijke ontvangst,’ zei geoloog Joost De Bruyckere, toen hij zijn paspoort terug in zijn buiktasje opborg. Hij was net aangekomen in Moskou en stond te wachten tot zijn koffer van de band rolde in luchthaven Sjeremetjevo 2. Hij had zijn vrouw Hannah aan de telefoon om te zeggen dat hij goed was aangekomen. ‘Ik heb het nog nooit zo in mijn broek gedaan tijdens een paspoortcontrole. Die agent keek me aan alsof ik vijf condooms met cocaïne had ingeslikt’, zei Joost. Hij bestudeerde het plafond, dat beplakt was met door de jaren heen gedeukte koperen cirkels. ‘Net gerecycleerde conserven,’ dacht hij. ‘… Deze zomer met jou en de kinderen in Tunesië vond ik al randje boordje met die corruptie en dat onsmakelijke eten, maar dat was Afrika, verdorie. Rusland, dat is toch Europa? Lees verder »

Niemand in heel de wereld die weet hoe zakkig het is om te wonen in Biroeljovo, dacht Sergej en keek uit het mistroostige raam, bespikkeld met verse regendruppels, naar de blinkende natte straten beneden. Het was net opgehouden met schemeren en een wind vol regen kletterde tegen het raam en deed de spullen op het balkon rammelen.

Sergej liet zijn voorhoofd rusten tegen het venster. Anderhalf uur rijden van het centrum. Geen metro. Enkel blokken. Blokken en nog meer blokken. Legoland. ‘Blokken vol crapuul, kakkerlakken en ratten,’ had zijn vader steeds gezegd. De lafaard.

Hier en daar waren auto’s aan het parkeren. Sergejs raam keek uit op de enorme atriumvormige koer, dertien verdiepingen lager, waar auto’s geparkeerd stonden rond een aftands speeltuintje, met een roestige schommel en een zandbak waar de katten in kwamen schijten. De koer was aan vier kanten ingesloten door zestien verdiepingen hoge appartementsblokken uit vaalgrijze betonnen panelen. In de appartementen brandde ondertussen licht: het was een zaterdagavond en de mensen zaten achter de televisie te kijken naar één of andere domme show, ze zaten te eten en te drinken of lagen in bad.
Lees verder »

De Lexus palmde een kwart van de binnenkoer in. Hij stond te glimmen tussen de versleten en gedeukte Lada’s en Volga’s. De zijschorten van de wagen waren versierd met een school dolfijnen, die sierlijk uit het water sprongen.

‘Heb je dat speciaal voor mij laten schilderen?’ vroeg Irina.

‘Nee, niet helemaal,’ zei Andrej. ‘Kom, ik toon je de binnenkant.’ Hij floepte het slot open met de afstandsbediening en opende de passagiersdeur.

Ze maakten een ritje door de stad, langs Igors lievelingstraject. Eerst via de Ligovskij prospekt aan het Moskoustation de wijde Nevskij prospekt op, voorbij de barokke paleizen en de brede, dichtbevolkte trottoirs; dan aan het Winterpaleis de brug over en verder langs de oevers van de Neva, die in deze tijd van het jaar groen schitterde onder het zonlicht en de lage hemel.
Lees verder »