Zoals steeds heb ik weer een pakkend verhaal geschreven en dat heel doorleefd gebracht voor een microfoon. Covertekening door @le-regard ofte Klaas Gerard (www.flickr.com/photos/55237596@N03/) aka de Schoolmeester.

Aan de afritten van steden kan je merken in wat voor een stad mensen wonen. Neem bijvoorbeeld Waregem. De manier waarop ze de afrit afrijden, de opstoppingen op de brug over de E17. Je merkt direct dat het een stad is van pochers die snel willen rijden en zigzaggen en gefrustreerd zijn omdat ze kleiner zijn dan Kortrijk.

In Waasmunster zie je dat ook. Het lijkt wel of heel de op-en afrit een statement wil maken: de bossen, de schapen, de heester. Hoewel ik vermoed dat niemand er echt bewust over heeft nagedacht, straalt die op- en afrit een zeker imago uit. Wanneer ik de oprit oprijd, voel ik meteen wat me te wachten staat: knusse villaatjes, het goede leven, …

Om dit te staven zou ik natuurlijk een systematische studie moeten maken: Gent met zijn Ghelamco-arena, Brussel met zijn vele gezichten, naargelang je toegangsroute, of is Brussel te groot om een snelwegafritimago te hebben?

Er zijn steden met een opgeblazen zelfbeeld, met een spaghetti van op-en afritten, met afrit noord, west en zelfs centrum-noord en centrum-zuid, zoals Kortrijk en Sint-Niklaas, waar het ringbaannetwerk groter is dan de stad zelf, als een vrucht met een dikke schil en weinig vlees: een pomelo.

Metro Serpukhovskaya

Peregar, dat is Russisch voor de geur van vodka uit je mond. Rusland, dat zijn toiletten die permanent worden doorgespoeld; Rusland, dat zijn euro’s, gewisseld bij een speculant die rondjes maakt voor een wisselkantoor. Rusland, dat is een andere planeet, seksistisch en primitief. Rusland leeft op verschillende snelheden. Overblijfsels van de Sovjetunie worden onhandig gecamoufleerd met pvc latten, reclameborden en neonverlichting.

Zo heb je in Voronezj de centrale markt. Het enige wat daaraan veranderd is, zijn de panelen die ze errond hebben getimmerd, zodat het gebouw eruit ziet als een supermarkt, met een roltrap vanbinnen. Kardinaal is er niets veranderd, het principe blijft hetzelfde.

In de trein ontmoet ik een armoedige verkoper van reisgerief, opladers, rugzakjes en koffie. Hij doet zijn best, maar kijkt wanhopig en gegeneerd wanneer hij de troeven van een opvouwbaar rugzakje aanprijst.

Rusland is een land vol drama.

Ik heb nu een platenspeler in mijn kabinet en luister naar klassieke muziek. Tegelijkertijd zit ik al drie weken met de geur van sigaren in mijn neus, een euvel dat om de zoveel maanden terugkeert en waarvan ik de oorzaak niet ken. Waarschijnlijk heeft het te maken met een paar geblokkeerde neuronen in mijn hersenen, of misschien heeft het te maken met de neusharen die ik nu en dan uittrek en die op deze manier protest aantekenen, door de verkeerde signalen door te sturen.

Deze alles overheersende sigarengeur (als ik in de keuken ben en er wordt gekookt, ruikt het bijvoorbeeld naar een mengeling van gebakken uien en sigaren) heeft echter ook zijn voordelen. Zo luister ik nu naar een plaatje van Eric Satie en hoef ik maar achterover te leunen in mijn bureaustoel en in te ademen door mijn neus om een dure Havaanse sigaar te roken, als een echte aristocraat.

Hieronder een schunnig verhaaltje dat al heel wat versies heeft gekend. Veel kan ik er niet meer aan verkloten.

Marina

Door Klaus Gena


Ik ben nu eenmaal een klein geil ventje. Dat ben ik al sinds mijn kindertijd. Ik begon me af te trekken op mijn elf jaar en op mijn vijftiende kon ik acht keer klaarkomen per dag en had ik alle meiden van de klas binnengedaan. Ik genoot nogal een reputatie, en die noopte me naar de grootstad te vluchten, waar ik besloot er een laag profiel op na te houden. Enkele maanden later leerde ik echter Marina kennen, in de struiken van de Neskoetsjny-tuin, en het was gedaan met dat laag profiel. Ik besloot me exclusief op haar toe te leggen.

Er was een tijd dat we er niet genoeg van kregen. Ik, in elk geval. Alsof ik de hele tijd met een heet wafelijzer in mijn broek rondliep, of mijn ballen had ingesmeerd met een potje hete Georgische adzjika-chilipasta. Marina was natuurlijk ook een loopse teef, en we zaten maar zelden rechtover elkaar aan de tafel wanneer we thuis waren. Eeuwig kon dat natuurlijk niet blijven duren, zoveel had ik wel kunnen weten.

»

Het gevoel

Door Klaus Gena


Herman had een drang: zijn vrouw bedriegen. Daarom had hij als hobby voor abstracte kunst gekozen. Het was moeilijk te voorspellen hoe lang de creatie van een werk in beslag zou nemen, dus had hij tijd te over om zijn vrouw te bedriegen. Hij ging immers heel snel te werk. Hij legde een paar vellen papier op de grond, pakte een groot penseel, dopte het in koffie en zette er een paar cirkels op.

Wat denk je ervan? Vroeg hij dan aan Stijn. Ziet het er een beetje acceptabel uit? Of moet ik die cirkel nog wat verplaatsen?

‘Het ziet er uitstekend uit’, zei Stijn dan, ‘je bent een echte Jack The Dripper.’

Herman knikte instemmend, likte zijn snor en veegde zijn handen af aan zijn broek. Hij droeg altijd een spannende jeans met olifantenpijpen, had een witte snor, een paardenstaart en een pony. Hij leek op een Viking.

Daarna vertrok hij en hoorde Stijn er drie dagen niet meer van.

Stijn begreep maar niet hoe Herman zoveel succes kon hebben bij de vrouwen.

»

Ik huil vaak voor de televisie. Eigenlijk is het mijn lievelingsbezigheid. Dramatische realityshows over mislukte emigraties naar Portugal, rampzalig afgelopen pogingen om  op het Engelse platteland een biologische varkenskwekerij op te starten en natuurlijk het weerzien van verloren gewaande of aan de andere kant van de wereld wonende geliefden: ik kan er uren naar kijken. Ik zit daar dan als een kale, snotterende Shreck, met naast mij een doosje Kleenex.

De laatste aflevering van mijn favoriete programma ging over een man die dertig jaar had gewacht op zijn vriendin en zich de hele tijd schuldig had gevoeld. Elke kerstmis tuigde hij zijn woning op met kilometers kerstverlichting, zodat zijn huisje scheen in het donker als een baken voor verdwaalde reizigers. Hij wachtte op haar terugkeer. In het dorp stond hij bekend om zijn verlichting en de dorpelingen kwamen er altijd naar gapen. Na dertig jaar waren ze terug samen met zijn oude vriendin, dankzij de zoektocht van de televisie.

Zijn kanker was echter te ver gevorderd en hij stierf zes maanden later.

Leer

Door Klaus Gena

1.

Gino had een hobby, of neen meer een obsessie: leren jassen. Zijn kasten hingen er vol mee. Zwarte perfecto’s met opschriften van de Hell’s Angels, mouton retournés, glitterjasjes, zelfs een paar lelijke fuchsia dingen in namaak struisvogelleer en met vergulde kettingen. Aan de voordeur stond een kapstok met herenjassen, in de gang een inbouwkast met leren regenjassen en ook was er instapgarderobe in Gino’s slaapkamer, met damesjasjes, korte leren vestjes en daim blousons.

Eén vestje had een speciale plaats gekregen: dat van Carine De Gucht. Het hing in zijn kast met dameskleding, met jasjes die hij niet aantrok, maar af en toe bekeek, waaraan hij rook en de aromaten opsnoof van parfums, bloemige zoals Anaïs Anaïs en bedwelmende en muskusrijke zoals Poison, maar ook gewoon van leer en zweet.

Het jasje van Carine De Gucht rook anders, fris. Het was gemaakt uit lichte en soepele daim, rozig, in de vorm van een blazer. Hij had het gestolen in snookerclub Greenwich op de Hoogstraat.

»

‘Wat is dat eigenlijk, mediteren?’ vroeg ik me onlangs af. ‘Zou ik me leren concentreren om de creatieve sappen te doen vloeien?’ Ik ging naar de bibliotheek en leende het boekje Mediteren voor beginners.

Ik raakte tien bladzijden ver. Sindsdien probeer ik me nu en dan te concentreren op mijn adem en stel me voor dat een witte, zwarte of blauwe stoomwolk zich door de kamer verspreidt. Ook kwam ik tot de conclusie dat de gemakkelijkste meditatiepose de lijkpose is, liggend op je rug met je twee handen langs je zij. Het is wel een positie waarin je gemakkelijk in slaap valt, en dat is niet de bedoeling.

Want meditatie, dat is niet onderuit gezakt in je luie stoel naar het voetbal kijken, gehypnotiseerd raken door de strepen op de weg tijdens het rijden of uit het raam staren tijdens het werken. Noch domweg in slaap vallen.

Dat staat allemaal in dat boekje.

Ik heb een liedje van mijn dochter gecoverd. Ik klink als een pedofiele leraar.