Vanmorgen, toen ik onder de douche stond, zei ik tegen mijn zoon die zijn haar kamde: “Weer een rotdag.”
“Ja, weer een rotdag”, zei mijn zoon.
“Heb ik slecht geslapen vannacht,” zei ik, “alleen maar nachtmerries.”
“Ik slaap de laatste vier jaar zonder te dromen”, zei mijn zoon.
“Ik ben wakker geworden om zes uur,” antwoordde ik, “toen de conciërge sneeuw begon te ruimen en met zijn schep het asfalt te schrapen, en daarna ben ik terug in slaap gevallen. Ik heb vaak dromen wanneer ik opnieuw in slaap val.”
Mijn zoon zweeg. Ik zag hem niet, want ik stond achter het douchegordijn mijn nagels te knippen.
“Ik droomde dat ik aan het skiën was.”
“In de bergen?”
“Neen, op straat. En ik woonde in een huis tot aan het plafond gevuld met water en vissen en ik ging daar gewoon naar binnen. In de stad werden allerlei moorden gepleegd.”
“Dat je aan het skiën was, dat wil zeggen dat je leven nu een sneller tempo neemt. Dat je vroeger kroop en dat je nu aan het glijden bent. Die moorden, dat wil zeggen dat je komaf maakt met problemen die al een lange tijd aanslepen, dat je schone kuis doet. En tenslotte, dat van die vissen en dat water wil zeggen dat je nieuwe begaafdheden opdoet, zoals het ademen onder water.”
“Zo had ik het nog niet bekeken,” antwoordde ik hem dankbaar.
